Naar sneeuw en zon

182

Tom! kun je het voelen hoe kil, hoe eenzaam mijn leven in al die jaren is geweest?” bijna dromerig zei Toet het en haar ogen stonden vol tranen. „Iemand voor mij! het is een sprookje. Ik zal denken, dat ik gedroomd heb als ik morgenochtend wakker word.”

„Dan zal ik er zijn als je beneden komt. En dan zal ik je aankijken en zul je weten, dat ’t geen droom was, maar werkelijkheid. Dat er iemand is, Toet, die altijd voor jou zal zijn, alleen voor jou, z’n leven lang.”

De maan, de goede, oude maan lachte. Z’n brede mond was één grijns.

„Voor jou alleen!” monkelde hij. „Hoeveel malen heb ik ze dat al horen zeggen, als ik de sneeuw bescheen en van dit landschap een sprookjeswereld maakte! en als ze weer terug zijn, dan is het: Liebchen adé! Ja, ja, de romantiek van de witte bergen..

Maar de oude maan scheerde ze allemaal over één kam, al die moderne jonge mensen. Dat doet de oudere generatie meer. Waarom zou de maan anders zijn?

Ida Brenner masseerde voorzichtig Bea’s enkel. „Nou, meisjelief, je boft werkelijk buitengewoon. Ik geloof al z’n leven, dat die ouwe kribbebijter van ’n dokter er geen enkel bezwaar tegen zal hebben, dat je op de afscheidsfuif mee huppelt.”

„Dat heb ik dan voor een goed deel aan uw massage te danken,” zei Bea dankbaar.

„En aan het feit, dat je je rustig hebt gehouden, ’t Was niet zo’n erge opoffering met dien stoeren knaap als page naast je, wel?”

„Nou,” Bea had bijna het bekende pch! pch! pch! ten beste gegeven, nu „die juffrouw Brenner zo’n