Naar sneeuw en zon

een paar jaar voor de boeg. Maar, zie je, als jij van me houdt, als jij wilt wachten tot ik er ben ... ik zal

werken als twéé paarden. Wil je Toet? wil je?”

De donkere sparren waren de enige zwijgende getuigen van dit jong verbond.

,Zal ’t je niet te lang vallen, dit wachten?” vroeg Tom, terwijl zijn grote, brede hand het kopje, dat tegen zijn schouder lag, be-streelde.

„Het weten, dat er iemand is, waar ik iets voor zijn kan, het weten, dat er iemand is, die ik alles kan vertellen  O,