Naar sneeuw en zon

180

moet die maanverlichte sneeuwvelden zien. ’t Is

waarachtig ”

„Om te zoenen,” lachte Toet om hem over z’n verlegenheid van straks heen te helpen.

„Kleed je warm en dan gaan we ons even afstappen.”

Toet was in twee tellen klaar en nagekeken door Isa, die toegeeflijk lachte, stapten ze de deur uit. „Mooi of niet mooi?” vroeg Tom triomfantelijk. „Schitterend,” zei Toet zacht. „Moet je die donkere sparren zien, net spookgestalten. Zo onwezenlijk, hè? Net of je in een andere wereld bent.” „Haak in, zeg?” Tom boog uitnodigend zijn arm naar haar toe. Toet haakte in. Zo liepen ze een poos zwijgend door.

Toen zei Tom en er was een tedere klank in zijn stem:

„En vertel me nou es wat er is, kleintje?”

Het doorstoofde Toet. Zó had nog nooit iemand zich om haar bekommerd. Wat was het goed, gesteund door Tom’s arm door dit sprookjesland te lopen, ’t Leek een droom, een mooie.

„’t Was om de post,” zei ze dan zacht. „Ik schaam me nu alweer ’n beetje over m’n knorrigheid. Ik moest er glad maling aan hebben, maar dat kan ik niet. After all is ’t een lam gevoel, dat er niemand is die zich om je bekommert.”

„Niemand?” Zijn hoofd boog zich naar haar toe en hij keek regelrecht in haar ogen.

„Nou ja, van m’n familie,” zei ze dan, licht verward door z’n blik.

De uitgestrekte sneeuwvelden, de volle, lachende maan, de grote eenzaamheid.

„Toet?”

„Ja?”

„Zou jij zou jij eigenlijk is ’t een reuze brutaliteit van me ik ben nog niets ik heb nog