Naar sneeuw en zon

177

Van beneden klonk een vreselijk gejoel tot haar door, roepen van Skiheil.

„Ah! Lemcke’s nieuwe leerlingen die begroet worden!” dacht ze en ze ging naar het balcon. „Die Lemcke is toch onvermoeibaar! Zo terug van de tocht, of alweer naar beneden om de nieuwe groep te halen en daarmee naar boven. Allemaal jonge

mensen en ach! daar is Vater Holland ook!” en

Ida maakte van haar handen een spreektrompet en brulde:

„Skiheil, Vater Holland!” naar een achter de nieuwe groep klauterend al bejaard heertje, dat er in z’n ski-pak uitzag als het Michelin-mannetje.

„Halloh!” riep hij vrolijk terug. „Skiheil, juffrouw Brenner!”

Ida liep vlug naar beneden om met de anderen de nieuwe gasten welkom te heten.

„Allemachtig!” lachte Bob, toen hij het Michelin-mannetje ontdekte. „Die is de achttien ook al lang gepasseerd!”

„Wil ie ook best weten,” zei Ida. „Zeg jij nou maar es dat ’t geen kraan is? Vier en zestig jaar en dan nog op de latten! en maakt alle tochten mee! Daar heb je nou weer eens het sprekend bewijs er voor wat een mens met een wil bereiken kan.”

„Alles goed en wel, maar als ie stijf van de rheu-matiek was, kon ie ’t niet,” vond Toet.

„Dat is ie ook wel eens,” zei Jet. „Weet je nog wel, Ida, toen ie verleden jaar die Ischias-aanval had? jij hebt ’m nog gemasseerd. In twee dagen stond ie weer op de latten.”

„Ja,” lachte Ida. „Eerst nog een beetje krom en dat je ’t hem aan kon zien, dat ie nog pijn had, maar al gauw weer ’t heertje en praats voor tien. Ja, kinderen, daar kunnen jullie allemaal een voorbeeld aan nemen! dat is de generatie met merg in de botten! Ah, Vater Holland,” begroette ze hem, toen hij met

Naar sneeuw en zon.