Naar sneeuw en zon

175

deed zich op haar eigen kamer van haar kleren, toog dan in kimono naar Ida Brenner.

„Zo, kind, vlei jij je nu maar op m’n bed neer, dan kom ik in „de grootste weelde van het huis” bij je zitten,” en Ida schoof een verkleurde trijpen fauteuil aan, die zij bij wijze van voorrecht had gekregen met het oog op de vele gasten, die zij aanbracht. „En nu vertel je me eens fijn van alles wat je drukt — of liever gedrukt heeft — want je ziet er de laatste dagen niet bepaald uit als iemand die zorgen heeft.”

„En toch zijn ze niet van me weg,” zei Til. „En doemen ze ’s nachts als grauwe gestalten voor me op.”

En toen vertelde Til aandachtig luisterende Ida van al wat ze dat laatste jaar door gemaakt had.

Er was een zwijgen nadat ze haar hart uitgestort had en Til frommelde onrustig aan de franje van de plaid waaronder ze lag.

„Ja,” zei Ida Brenner dan langzaam. „Ik ken dat. Je vecht er tegen en kunt er bijna niet tegen op.” „Kent u het ook?” vroeg Til verwonderd. „U, die zó flink en doortastend is?”

„Ben ik niet altijd geweest. Ik zie in jou mezelf terug op die leeftijd en omdat ik het daardoor zo goed kan begrijpen, wil ik proberen je te helpen.”

En Ida Brenner vertelde, hoe haar vader, die apotheker was, besloten had, dat ze hem naderhand in de zaak zou opvolgen en dus haar opleiding voor apothekeres moest hebben. Het was een studie, die haar niet lag en ze voelde dat ze het nooit tot een goed einde zou brengen.

„Vader was streng, heel streng zelfs, maar niet onbuigzaam, Goddank! Zie eerst wat je er van maken kunt, toon je goede wil en lukt het niet, dan zullen we verder zien, zei hij. Ik hèb m’n goede wil getoond, ben blijven doorwerken, tot ik niet meer kon en de zenuwen me de baas werden, ’t Heeft me niets gehin