Naar sneeuw en zon

173

lingen hebben en dan is ze misschien pas rijp voor de liefde met een grote L.!”

„Best mogelijk,” zei Bea en ze liet haar hoofd behagelijk in de stoel rusten en dacht, dat ze zich eigenlijk nog nooit zo kalm, zo weldadig gevoeld had als vandaag op het zonne-terras, met over zich de besneeuwde bergen en naast zich zorgende Henk, die maar één gedachte had: ’t haar naar de zin te maken. O, ’t leven was goed, zelfs met een gekneusde enkel!” „Verveelt ze zich met me?” vroeg Henk zich af, toen ze een tijdje bleef zwijgen.

„Plaatje draaien?” stelde hij voor. „Dan haal ik je gramofoon even van boven.”

„O, neen, laat,” wuifde Bea’s hand afwerend. „Die stilte is juist zo zalig.”

Hadden ze een uur gezwegen? Twee uur? Henk wist het zich niet meer te herinneren. Alleen dacht hij, dat in Bea’s ogen nooit die uitdrukking was geweest als toen ze, opgeschrikt door het luiden van de etensbel, plotseling zei:

„O, wat jammer. Is het al zó laat? Dit was de dag der dagen, Henkie!”

En Henk, achter haar lopend, toen ze naar de eetzaal hinkte, dacht:

„In een paar uur zwijgen, kom je elkaar dikwijls nader, dan in een dag praten. Nou oppassen, jong, en niks bederven. Geen munt willen slaan uit een tedere stemming, die misschien de sneeuw en de zon geldt.”

’s Middags had Henk op Bea’s aandringen een stevige wandeling gemaakt en was zij op het balcon van haar kamer in het zonnetje blijven lezen.

Na enige uren van dan weer indommelen, dan weer lezen, hoorde ze de skilopers terug komen van hun tocht.

Van beneden klonk lachen, praten, het gezoem van een bijenkorf.