Naar sneeuw en zon

170

en voel je je nou verongelijkt omdat je man, die véél te goed is voor jou, niet bij je in het zonnetje bleef bakken? dat doe je zeker niet meer als je veertig bent! Wel waar, hoor mevrouw, maar niet als je zo’n zure draak van een hoge Vrouwe hebt!"

„Henk, hou op!” gebood schaterend Bea. „Je zit al die tijd tegen haar te knikken of ze je werkelijk kon horen. Ze denkt vast, dat je stapel bent.”

„Ben ik ook,” dacht Henk. „Stapel op jou. Maar je zult er geen cent van merken, want dan verkonkele-mien ik de boel maar weer.”

Hij haalde z’n zakmes te voorschijn, pelde er een sinaasappel mee, verwijderde zorgvuldig alle witte velletjes.

„Alsjeblieft, dame, je sini,” zei hij dan.

„Dank je,” zei Bea schor. Het trof haar al die zorgen, het niet meegaan met de anderen om harentwille. En Henk, die zo razend op skiën was, het ’t beste van allemaal deed.

„Ik wil niet, dat je morgen weer bij me blijft,” zei ze dan vastberaden.

„Morgen is weer een dag, zei de bakker en hij bleef hardstikke dood!”

„Ja, praat er maar over heen. Denk je, dat ik zo’n offer maar gelaten aanvaard? Je gaat, en daarmee uit.”

„Heb je ons gisterenavond nog horen brullen?” „Neen, ik heb geen geluid gehoord, ik viel direct in slaap. Waarom hebben jullie zo gelachen?”

„Omdat we lange Hans zo’n beste kool hebben gestoofd.”

Lange Hans was de gendarme van het dorp, die iedere avond, wanneer er gedanst werd en de klok twaalf uur had geslagen, in de deur-opening van de gezellige eetkamer kwam staan, z’n hakken tegen elkaar sloeg en „Polizeistunde, meine Herrschaften!” riep.