Naar sneeuw en zon

169

Til hem gewaarschuwd, „want dan zeurt ze net zo lang tot je toch gaat.”

„Daar heb je gelijk aan,” had Henk gezegd.

Bea had ’t niet eens opgemerkt, toen ze kwasi-op-gewekt de anderen die gingen, van uit haar ligstoel na wuifde.

Ze pakte een van de tijdschriften op, die zorgende handen, met fruit en andere lekkernijen naast haar neergelegd hadden, en trachtte te lezen.

„De zon is heerlijk,” dacht ze, terwijl ze het tijdschrift lusteloos neerlei. „Maar zo’n hele dag in m’n eentje lijkt me niet gezellig. Hoe houdt dat vervelende mens Heinen het uit?”

Isa kwam eens bij haar, zei, dat het vreselijk jammer was, want dat het juist zo’n prachtige tocht was, die ze vandaag maakten.

En de Wirt kwam wijdbeens voor haar staan, z’n hond als een schaduw achter hem, en vertelde van damals im Krieg, tot Bea er akelig van werd.

„Ik wou, dat ze opvlogen,” dacht ze gëergerd. „Ik lig nog liever in m’n dooie eentje!”

Net toen Bea zich het meest misdeelde schepsel op deze aarde begon te voelen, kwam Henk het terras opgeslenterd. Er kwam een blije uitdrukking in Bea’s ogen.

„Jij?” vroeg ze verwonderd. „Ben jij niet mee gegaan?”

„Neen,” zei Henk, of het de gewoonste zaak van de wereld was. „Ik blijf liever hier. Als ik je ga vervelen, zeg je het maar, dan verdwijn ik naar de Uebungswiese. Moet je die spin aan de overkant zien loeren,” lachte hij. „Ze spint er een hele roman aan vast, daar kan je van op aan! Zonde, ’t is zo’n knap wijf om te zien. Als ze niet zo mal hooghartig keek was ze bepaald een beauté! Dag mevrouw, heb je er wat op te zeggen, dat ik liever bij me ouwe vriendinnetje blijf dan mee naar boven te trekken?