Naar sneeuw en zon

159

en van de lawinen. Is dat werkelijk zo vreselijk als wij in de couranten beschreven krijgen?”

„Wat moet dat jog nou weer hier?” mopperde Henk, die zich naast Bea had neergelaten. „Hij zat daar best!”

„Arme Fritzl’,” lachte Bea. „Hij is overal teveel.” Maar Fritzl’ voelde dit helemaal niet zo aan, zette zich gemoedelijk bij Bea en Henk neer, nam de sigaret, die Bea hem toestak, gretig aan.

„Ja, de Föhn-wind,” vertelde hij dan. „Dat is iets heel ergs. Dat ziet zo vreeslijk aan, niet? Grauwe wolken jagen over de bergen, tot ze er uitzien als grimmige spook-gestalten. De sneeuw ziet helemaal vaal. Bomen zwiepen heen en weer, worden gekraakt. Alles, alles vernielt de Föhn in ons mooie bos. Gierend en huilend, alles om zich heen voor zich uitjagend, overal verschrikking brengend.”

„Ik zou ’t toch wel willen meemaken,” zei Bea, die belangstellend geluisterd had. „En de lawinen?” „Sjt!” gebood Fritzl’, „daar spreekt men niet over als men onderweg is.”

„Bijgelovig?” plaagde Bea.

„Nu, ja,” zei hij een beetje verlegen. „Jetzt musz ich mich doch um die and’ren da d’rüben kummer’n,” en Fritzl’ stond op en ging naar Els en Til, die met Bob wat verderop lagen.

„De hondsvot gaat z’n aandeel bij hun halen,” spotte Henk.

„Och, ’t is wel een leuk jog,” vond Bea.

„’n Sympathieke sc-hoft,” bromde Henk, die hem van het begin af aan niet uit kon staan.

Bea lachte eens.

„Waarom lach je nu eigenlijk?” vroeg Henk geprikkeld.

„Omdat jullie mannen zo hopeloos jaloers zijn. Allemaal! Jullie, kunt gewoon niet hebben, dat een andere man er aardig uit ziet.”