Naar sneeuw en zon

158

wassing in de sneeuw gaf, waaruit ze rood als een kreeft te voorschijn kwam.

Fritzl’, die zich bij Toet en Tom had neergezet, wetend dat hij zijn aandeel in chocolade en fruit niet kon mislopen, ried aan, rustig te blijven liggen, want ze zouden na een half uur rust nog wat hoger klauteren, om daar de twee groepen af te wachten en ge-zamelijk naar beneden te stuiven.

„Zal het niet griezelig zijn, zo’n eerste afvaart?” vroeg Toet.

„Ski-Haserl’!” plaagde Fritzl’ en zijn brutale ogen blikten overmoedig in de hare.

Tom schoof ’n beetje dichter naar Toet. Het brutale kijken van Fritzl¹ had hem al eens meer gehinderd. ’t Leek of die knul een voorkeur voor Toet had. Altijd kroop hij vlak bij haar.

„Wees maar niet bang. Ik ben toch bij je,” zei hij zacht.

Toet keek even verward op. Wat was er voor een bizondere klank in Tom’s anders zo luidruchtige stem.

Ze ontmoette zijn ogen, die eerlijke, trouwe kijkers en er kwam iets zo vreugde vols in Toet’s hart, als ze nog nooit in haar leven gekend had.

Tom, zich nog meer naar haar overbuigend, nam haar hand en streelde die zachtjes, toen, verlegen over zijn eigen doen, zong hij kwasi-spottend: „Wie eiskalt ist dein Handchen”.

„Tom, houd op!” tierde Bea. „Je zingt weer zo vals als een kat!”

Maar voor Toet klonk zijn lied zuiver en ze liet haar „eiskalt Handchen” vol vertrouwen in de zijne rusten.

„Fritzl’!” riep Bea, die onmiddellijk had gezien, hoe nijdig Tom hem aan had gekeken, toen hij zoo dicht naast Toet had plaats genomen. „Kom eens hier zitten en vertel ons wat van jullie beroemde Föhn-wind