Naar sneeuw en zon

156

zing, manlief vrij om met de andere cursisten mee te doen.

„We gaan morgen onze eerste tour maken,” zei Lemcke, toen er acht dagen krachtdadig geoefend was.

Er ging een waar vreugde-gebrul op, want ieder verlangde er naar iets verder te komen, dan tweemaal per dag de Uebungswiese.

Het was een tocht, die in drie verschillende afdelingen werd gemaakt. Eén, de minst hoge en zware, was voor de beginnelingen, waartoe zij behoorden, en dan was er nog groep A en B. Jet behoorde bij groep B. en ze wilde er eerst niet van horen mee te gaan met deze groep, en liever alles gelijk op met hun eigen groepje te doen, maar Lemcke en de anderen hielden net zolang aan, tot ze met groep B, mee ging.

„Nu begint ’t pas echt te worden,” juichte Els, toen de volgende morgen de drie groepen op weg gingen.

De sterkste werd geleid door een Bergführer, de tweede door Lemcke, hun groep stond onder de hoede van Fritzl’, die volgens de jongens een apart vermogen bezat hun de sigaretten uit de zak te kijken.

Isa had alle touristen een goed verzorgd lunchpak-ketje meegegeven, dat bestond uit enige Semmel’n met vlees en kaas, een reep chocolade, een sinaasappel en een mandarijn.

Tom zei, dat ie er niet half genoeg aan had en Jet troostte hem met de verzekering, dat ze daarboven nog wel ’t een en ander konden krijgen.

„Zwa Brett’ln a g’fruriger Schnee, juchee!”

Helder klonk het Tirolerliedje op toen ze door een prachtig diepbesneeuwd bos langs een bergpad naar boven klauterden. Fritzl bood aan, wanneer een van de dames moe werd, de Brett’ln op zijn schouders te laden.

Het uitzicht op de bergen was nog versluierd, en de lucht koud en grauw.