Naar sneeuw en zon

153

den over de cursus van de volgende dag en werd afgesproken, bij welke groep ze ingedeeld zouden worden.

„Maar eerst gaan we naar het dorp om Brettl’n en zeehonden-vellen te kopen. Het is dus vroeg dag morgen.”

„Zeehonden-vellen?” vroeg Els langgerekt. „Waar hebben we die voor nodig? Daar heb je ons niets van verteld, Jet.”

„Ik heb nog zoveel niet verteld,” lachte Jet. „Ik wilde jullie zoveel mogelijk alles zelf laten beleven. Maar de zeehonden-vellen heb je vooreerst niet nodig. Die zijn onmisbaar als we een tocht gaan ondernemen. En als je een bange hufter bent, heb je ze helemaal niet nodig, want dan blijf je op de Uebungs-wiese sukkelen.”

Maar Lemcke, die Hollands verstond, zei geruststellend, dat Els het heus wel zou leren.

„Wat treffen we het met de sneeuw,” vond Jet. „Ik hoor van Isa, dat het pas deze week zo mooi is.”

„Ach ja, dat was een wanhoop,” vertelde Lemcke. „Denkt u aan, helft December hadden we een groepje meisjes-studenten uit Holland en die hebben het wel zó slecht getroffen, dat we geen enkele tocht konden maken. Als de sneeuw niet goed is, is de stemming bij de gasten ook niet goed. We hebben alles gedaan om hun te amuseren, maar er was geen houden aan. Ze wilden weg, hoger op. Nu ja, wat moet men dan maken, niet waar? We hebben ze nog braaf uitgeleide gedaan, zijn in aller Herrgottsfrühe met hen naar de trein gegaan, schön winkie-winkie gemacht. Wat zal men doen, maar de volgende dag lag er een pak sneeuw. Tja, dat zijn zo van die dingen! En mag ik u nu even aan onze andere gasten voorstellen? dat is zo de gewoonte, niet waar, Fraulein Jet?”

„En dan gaan we onze kooien opzoeken,” stelde