Naar sneeuw en zon

145

Nog één kiek v-an al die boven elkaar hangende koppen, dan gewuif van beide kanten en het in beweging komen van de trein.

„Hè! hè!” zuchtte Jet opgelucht toen ze de sta-tionskap uitstoomden. „We zitten, jongens! Ik heb me vanmiddag lam moeten werken om op tijd klaar te zijn. M’n engel van ’n patroon schenkt me geen uurtje extra. Zeg, Tom, neen, Bob bedoel ik, wat trek je een sip snuit! Zit je wat vreemd op die houten banken? hier, vang!” Ze wierp hem een kussentje toe.

Henk, die tussen Els en Bea zat haakte aan beide kanten een arm in en ze heen en weer trekkend, zong ie — een halve toon te laag, zoals z’n gewoonte was: — „Varen, varen, dat is je ware!”

T. en T. zoals Toet en Tom genoemd werden, zaten naast elkaar.

„Ik kan er nog maar niet over uit, dat jij zelf die mooie trui voor me hebt gebreid,” zei Tom, trots omlaag blikkend naar de grijs gespikkelde trui met zwarte opslagen en kraag. „Mocht ik daarom niet bij je tante komen om haar te bedanken?”

„Natuurlijk niet,” lachte Toet. „’t Goeie mens wist van den prins geen kwaad. Ze heeft me er ook niet mee geholpen, dat deed de brave juffrouw uit de wolzaak. Ik heb dan ook zusterlijk de doos kersen-bon-bons met haar gedeeld.”

„En merkte je tante niet, dat je ’m breide?” „Welneen, die is er haast nooit.”

„Ze was niet aan de trein, wel?”

„Neen,” wat bits zei Toet het, want ze had toch wel het land, dat niemand haar uitgeleide had gedaan. „Ze brengt me niet weg en ze komt me niet halen. Nu kan ’t me niet meer zoveel schelen, nu ik jullie allemaal heb.”

Tom nam haar van ter zijde op. Wat kon je af en

Naar sneeuw en zon.