Naar sneeuw en zon

143

wat alles gezegd heb wat er te weten valt. Reis en verblijfkosten heeft Els jullie al voorgerekend. O, ja, daar schiet me nog wat te binnen. Crème moet je meenemen, in grote hoeveelheden, want als je fijn in de zon ligt te bakken, dan heeft je huid wel een vetlaag nodig. En, ezel die ik ben, vergeet niet je badpak, want alles ligt in badpak te zonnenbadderen. Wie in het bezit van een plaid is — Tom, ik bedoel Bob, zal wel een bonten dek hebben — die neme hem mee. Prent dit vooral nog eens goed in je geheugen: geen overtollige bagage! Bea, denk je aan je koffer-gramofoon en wat gezellige plaatjes? en geef me nu nog een kopje thee, want m’n keel is droog van het praten. Ik zal nog wel wat vergeten hebben, maar we spreken elkaar nog wel in die tijd.”

En toen het kopje thee op was: „Zo — je thee is best, maar nu stap ik op, want ik tijg vroeg ter bedde. Els, ga je mee de weg uit? Dag lui! ik vond het gezellig jullie te leren kennen, ik geloof, dat we het best met elkaar kunnen hebben. So long!” Een breed handgebaar en dan stapte Jet, gevolgd door Els, de deur uit.

Op straat stak ze haar arm door die van Els, voor Jet een ongewoon gebaar. Maar ze vond het anders zo vrolijke nichtje nou toch wat erg putterig en wilde haar wat zien op te beuren.

„Jij moet je eens wat aanpakken, meisje”, zei ze dan ferm. „Goeie hemel, we hebben allemaal verdriet om Door, maar we krijgen haar niet terug met treuren en staren en sip kijken. Denk er eens aan hoe ze zelf was. Als één zich door de moeilijkheden heen sloeg, dan was zij ’t wel. Pak je eens aan, ouwetje.” „Er is ook zoveel,” klaagde Els. „Ik maak me bezorgd over m’n toekomst.”

„Zo opeens? en je schiet zo goed op met je werk.” „Wat moet ik uitvoeren als ik het volgend jaar van de school kom?”