Naar sneeuw en zon

142

„Ik vind, dat we alles uniform moeten doen,” stelde Bea voor. „Dan heeft de een niets mooiers dan de ander.”

„Ben ik helemaal voor!” stemde Henk in.

„Of we geven ieder naar vermogen, doen alles tezamen en kijken hoe ver we dan komen. Ik zeg dit niet uit grootdoenerij, omdat ik nou toevallig een ruim maandgeld van m’n vader krijg, waar ik maar zo weinig van verteer. Ik vind ’t alleen economischer ze te kopen, omdat die gehuurde ski’s niet zo goed zijn en als we nou ieder jaar gaan is ’t toch prettiger ze zelf te hebben”, stelde Bob voor.

„Daar valt wel wat voor te zeggen,” vond Jet. „Laten de twee richards van het gezelschap^ Toet en Tom ”

„Vergis je niet,” lachte Bea, „T. en T. zijn in dit geval niet voordeliger! Je bedoelt de firma T. en B.” „Is me dat ook een last,” bromde Jet, die vreesde Tom gehinderd te hebben. „Tom, Bob, je moet vergissingen krijgen! Nou dan, laten Toet en Bob het leeuwenaandeel betalen en de anderen dit beschouwen als een renteloos voorschot, dat ze het volgend jaar, als er niet zoveel is aan te schaffen, terug betalen. Dan is er geen kwestie van iets cadeau krijgen.” „Bravo!” applaudisseerde Tom. „Jet, je bent een geboren clubleidster.”

„En wat zegt mijn lieve nicht Els van dit alles?” vroeg Jet, haar arm om Els’ hals slaande. „We hebben van jou geen woord gehoord.”

„Ik vind ’t allemaal best,” zei Els lusteloos. „Moeder is aan het jumpers breien en ze heeft me de boodschap meegegeven, dat ze er best nog een paar bij kan breien. Jullie hebt de kleur maar op te geven.” „Voor mij ook?” vroeg Bea schalks.

„Voor jou ook. En mijn moeder’s pennevruchten zijn werkelijk de moeite waard.”

„Kinderen,” zei Jet, „ik geloof, dat ik jullie nu zo