Naar sneeuw en zon

141

vereniging — geen gewaden! Je blijft het grootste deel van de dag in je ski-pak en ’s avonds trek je een rok en een gezellige blouse aan en klaar ben je. Buiten je ski-pak dus een rok en enige blouses, that is all.”

„En wij?” vroeg Bob en z’n gezicht stond enigszins benauwd, „geen smoking mee? er zal toch wel gedanst worden ’s avonds?”

Jet schoot in een lach.

„Maak je niet onsterfelijk belachelijk! Een smoking is in dit kostelijk oord een onbekend artikel. Je doet ’s avonds een gewoon pakje aan en daar dans je in. Wie doet je wat! moet je dat snuit van dat jog zien! Hij gooit z’n reputatie te grabbel door met zo’n troep plebejers te gaan wintersporten!”

„En waaruit bestaat ons ski-pak?” vroeg Bea. „Denk er aan, dat ik geen geld voor dure dingen heb.” „Je kunt het zo eenvoudig doen als je zelf wilt. Een ski-broek kun je al voor ’n gulden of tien hebben. Een sport-blouse hebben jullie allemaal wel en dan komt er het jasje bij, dat warm moet zijn. Ook dat is niet duur. Verder een truitje zonder mouwen, een ijsmuts — ik bedoel meer zo’n mephisto-kapje, dat helemaal over je oren wordt getrokken, wollen handschoenen, warme wollen kousen en ski-sokken. Je moet denken, die onkosten zijn voor één keer en een volgende maal is alles veel goedkoper. Als je eenmaal geweest bent, ga je weer. Het is gewoon een koorts die je te pakken krijgt, zodra de winter komt. Ik spaar er het hele jaar voor en alle verjaardags-geschenken bestaan uit spietjes voor het goeie doel.”

„Dat hoor je nou van iedereen, die er geweest is,” zei Til.

„Ski-schoenen kopen jullie maar in het dorp zelf,” ging Jet voort. „Veel goedkoper dan hier. En „de latten”? Wie dik in de centen zit, koopt ze daar, de rest kan ze huren.”