Naar sneeuw en zon

140

luister liever naar m’n wijze woorden. En zeg nou maar niet voor de zoveelste maal, dat je er „veschrik-kelijk” weinig zin in hebt, want als de sneeuwlucht je reuk-orgaan — je stevige wipneus — prikkelt, voel je je een ander mens.”

Jet stond op, rammelde haar nicht, die down was en bleef, door elkaar, trok haar mee naar de divan.

„Kijk es hoe roerend! drie vogelijns op één tak!” en Jet lachte haar gezonde lach* waarbij haar mooie, gave tanden te zien kwamen.

Bob, over haar gezeten, maakte bij zichzelf de opmerking, dat dat meisje Molenaar er verduveld aardig uitzag. Geen beauté, maar fris, gezond, levenslustig. En daarbij had ie wel een penchant voor vrouwen met roodkoper haar.

„Nou, daar gaan we dan,” ging Jet voort. „We gaan derde klas, nogal wiedes!”

„Zo’n hele reis derde klas?” klaagde Bob. „Kom je geradbraakt aan.”

„Net goed voor je!” lachte Jet, die al ingelicht was door Els over „het rijkeluis’ zoontje”, „precies wat je nodig hebt! komt er een beetje fut in je.”

„Mag ik dan een beetje tegen je aanleunen?” „Natuurlijk en ik zal je in slaap zingen ook. Ik kan me er nu al op verheugen dit futloos jongmens met sneeuw te bewerken!” lachte Jet satanisch. „We reizen natuurlijk allemaal in ski-pak,” stelde ze vast.

„Hemel, Toet, schiet je tante op met m’n trui?” vroeg Tom.

„Die is bijna af,” stelde Toet hem gerust.

„Wat een vrouw!” zuchtte Tom vertederd. „Houdt ze van kersenbonbons?”

„Kop dicht nou,” gebood Henk, die op de pouffe aan Til’s voeten zat. „Zo horen we nooit, wat we aan moeten trekken.”

„Hoe minder bagage, hoe beter,” zei Jet. „En vooral — dit geldt voor het vrouwelijk deel van onze reis-