Naar sneeuw en zon

132

„Zeg, we zouden morgenavond allemaal bij Bea komen om van Jet te horen wat we mee zullen nemen. Maar als Door niet goed is, dan heb ik er geen zin in. Dan zeg jij ’t wel, hè?”

„Door zal goed zijn en jij komt.”

„Ik hoop ’t. Nou, ik ga meteen naar huis, want moeder weet ’t nog niet. Die zal zich ook ’n ongeluk schrikken, ’t Is haar lievelingsnichtje. Nou, dag!” Els liep door en Til, haar even nakijkend, dacht: „Daar gaat ze nou, juffertje Luchthart! allemans praats en zó’n klein hartje. Weet je wat, ik loop even naar het ziekenhuis en vraag zuster Hoogeveen te spreken. Die vertelt me wel hoe ’t is. Misschien kan ik Els nog een betere tijding brengen. Dat dienstmeisje heeft misschien overdreven.”

’t Was een schitterende najaarsdag in begin November en Til, die gewoonlijk fietste, had, gelokt door het mooie weer, bedacht, dat ze best eens een wandeling kon maken.

„Nog goed,” dacht ze, „anders was ik Els niet tegen gekomen.”

Ze liep het Vondelpark door, dat één leven en kleur was, van snappende kleuters, die heen en weer renden in het vrolijke zonnetje.

„Of er geen leed in de wereld bestaat,” dacht Til. Aan het ziekenhuis gekomen, bleef ze even weifelend staan. „Zou ik wel?”

Zuster Hoogeveen was één van de hoofdverpleegsters en een leerlinge van haar moeder. „Och, de brutalen hebben de halve wereld.”

Ze belde aan, gaf den portier haar kaartje, vroeg, al was het maar een ogenblikje, de hoofd verpleegster van de eerste étage te mogen spreken.

De portier liet haar in de wachtkamer.

Even later, het ritselen van een schort en het vriendelijk gezicht van zuster Hoogeveen, dat haar vragend aankeek.