In het gareel

203

niet, ik laat ’t maar aan het toeval over.”

De tijd kroop om en Corry vond allerlei werkjes uit om den tijd te korten.

„Ik ga m’n nagels eens opdoffen, lang niet gebeurd,” ze ging naar de slaapkamer, zette zich voor de toilettafel en manicuurde of haar leven er van afhing.

„Jakkie, wat gaat dat gauw! Nou is ’t nog pas vijf uur! Ik ga nog eens even naar de portretten kijken, of ze heusch wel heelemaal goed zijn. Neen, ik doe ’t niet, want als ik er nog langer aan door werk ga ik ze verknoeien. Wacht, ik weet wat! Ik ga een uitgebreide hors d’ oeuvre maken, is Lo dol op en ik vertel er direct bij, dat ik het zelf deed, is ie heviglijk verteederd.”

Ze sprong op de fiets, haalde alles wat ze er voor noodig had en toog naar de keuken, waar ze de verbaasde Lize mededeelde, dat ze zelf een hors d’oeuvre zou maken.

„’t Ziet er uit om rauw in te happen!” dacht ze, toen de kristallen schaal met de kleine bakjes, alle gevuld met de verschillende „hartige voorspijsjes” gereed was.

„Ik denk, dat Lo na dit kunstgewrocht een knieval voor me doet, wat me zeer welgevallig zou zijn, want ik zie er bepaald tegen op om ’t voor hem te doen.”

Half zeven!

De claxon toeterde en Lo draaide het hek in. „Nou ga ik ’m wèl tegemoet,” besloot ze, „er moet een zekere climax in m’n boetedoening zijn.” Dus slenterde ze den tuin in, den wagen tegemoet.