In het gareel

202

zeggen?” lachte Mary.

Corry sloeg haar beide armen om Mary heen. „Heel, heel hartelijk gelukgewenscht, zusterlijn. Ik vind jullie een stel, dat geschapen is voor elkaar en je zult je man nooit het leven zoo zuur maken als ik het den mijne doe.”

„Maar ik zal m’n man bij oneenigheden, die in ieder huwelijk wel eens voorkomen, nooit met zoo’n verrassing weer milder kunnen stemmen, als jij het daar straks Lo zult doen.”

„Zeg merelebeest, dat wordt een reuze fête vanavond. Eerst aanbieding van de portretten plus m’n boetedoening en dan als clou jullie houwe-lijcksplannen. Ik denk, dat ik het muziekcorps van het dorp laat aanrukken en ze een fanfare bij toorts-ver lichting laat schetteren.”

„’t Zou heelemaal in je lijn zijn, dolle Dries! Maar, nu ga ik. Tot vanavond, zusje.”

„Ren maar naar huis! Dokkie twee zit natuurlijk al naar je te smachten. Omhels ’m vast voor me!”

Mary was om half vijf weggegaan en om half zeven zou Lodewijk pas thuis komen.

Al dien tijd ging Corry met zichzelf te rade, hoe en wanneer ze de portretten zou geven.

„Als ik ze nou es neerzette en dan een eindje om ging spankeren!” dacht ze. „Ajakkie neen, zie ik z’n gezicht niet als ie de portretten in ’t vizier krijgt. Eerst eten en dan als dessert? En als ie nou zoo ijzig is als de laatste dagen! Dan bevries ik weer en kan van de bibberatie niet met m’n verrassing op de proppen komen. Eerst van Mary en d’r sweetheart vertellen? O, ik wéét het