In het gareel

199

„Ik weet het heel, heel zeker” zei deze hartelijk. „Misschien maakt ieder jong vrouwtje wel zoo’n tijd door waarin ze haar evenwicht voor een kort poosje kwijt is.”

„Merel, schattebout, je steekt me een heel dozijn riemen onder m’n hart. Toe, ga met me mee naar huis. Ik drink iederen dag in m’n eentje koffie, ik vind ’t zoo bar genoegelijk een gezicht over me te hebben als ik m’n „hammetjes” naar binnen werk.”

Een knipoogje van maatje deed Mary onmiddellijk besluiten mee te gaan.

Op de Perelaer werd ze in een grooten stoel bij de schouw geplant en ze mocht „geen vin verroeren.”

Corry dekte gezellig, met mooigerand tafelgoed en het fijne ontbijtservies, dat niet iederen dag gebruikt werd en bloemen op tafel.

Ze stond helle-angsten uit, dat ze iets niet goed zou doen, want ’t was totnogtoe niet haar dage-lijksch werk geweest.

Mary zat stil en blij toe te kijken.

Toen ze aan tafel zaten, de zon genoegelijk door de kleine glas- in- lood ruitjes tuurde, de eenden kwaakten, stak Corry plotseling van wal, vertelde Mary alles van haar onzinnig gedrag en de verkoeling tusschen Lo en haar.

„Mary, wijze engel, op wie ik dood en dood jaloersch was, zeg me toch eens wat ik doen moet? Ik wil zoo graag anders worden, toe help me een beetje.”

„Dat zal ik, als ik kan,” zei Mary, die alle oude sympathie voor haar terug voelde komen. „Weet je