In het gareel

195

ging naar boven.

De volgende dagen was er een ongewone en onaangename sfeer in de Perelaer.

Lodewijk was stil en teruggetrokken en Corry, na allen overmoed en onverschilligheid van de vorige dagen, was nu verlegen en vreemd.

Verschillende keeren stond ze op het punt, om op de leuning van zijn stoel te gaan zitten en haar berouwvollen bol tegen zijn wang te vlijen. Maar hij stond in die dagen zoo ver van haar af.

„Ik kan niet tegen dien ijsberg op,” huil-snikte ze, toen Lodewijk op een morgen vertrokken was en ze lang den wagen had nageoogd.

„Wat moet ik beginnen? Ik ga maar eens naar Mary,” besloot ze.

Toen ze op „de Brem” aankwam, hoorde ze daar, dat juffrouw Mary niet thuis was.

„Tsjonge, jonge, die is al vroeg uit!” spotte ze in zichzelf. „Niks huishoudelijk!”

Ze slenterde den weg op naar dokkie’s huis.

„Zou ik? Eigenlijk moest ik ’t niet doen. Ze komen haast nooit bij mij.”

Toen ze voor het huis stond, liet ze den schellen roep hooren waarmee ze haar komst gemeenlijk annonceerde.

Twee mannenhoofden gluurden door de gordijnen.

„Dag ontaarde vader,” kwam ze naar binnen gestapt. „Leven jullie nog?”

„Hetzelfde kunnen we jou vragen, kindje,” zei vader zacht.

„Ik heb me huishouden!”

Dokkie lachte cynisch.

„Weet je al, hoeveel een bloemkool kost?”

13*