In het gareel

I

194

en Mary hebben me zoo geniepig in den steek gelaten, juist nu ik ze zoo noodig heb.”

„Ik denk, dat de brave zielen je liever je eigen boontjes laten doppen en daar hebben ze groot gelijk aan. Denk maar eens over je gedrag van den laatsten tijd na, Coriolanus en kijk dan eens waar de fout ligt.”

Ze keek berouwvol en verslagen.

„Je bent zoo’n kostelijk nummer, Correkind, tracht jezelf weer te vinden en... raspeerdje, probeer in ’t gareel te loopen! En gééf me nou wat te drinken en snuit m’n zakdoek niet heelemaal nat!”

Corry danste dien avond niet meer, hoeveel moeite Hans ook deed om haar tot dansen te krijgen.

Ze was dolblij, dat eindelijk, om twaalf uur, de gasten naar huis gingen.

Lodewijk zag er bleek en vermoeid uit.

Corry zag het en ’t deed haar pijn.

Hoe gezellig hadden ze ’t kunnen hebben, Lo vroeg thuis, een zalige, zonnige dag en nu?

Ze ruimde de glazen op, liet in haar nervositeit een van de mooie kristallen glazen vallen.

„Scherben sind Glück!” zei ze verlegen lachend.

„Laat ’t Lize morgenochtend liever doen,” zei hij koel.

Ze wilde juist een snibbigen uitval doen, toen ze zag, hoe hij met de hand over het voorhoofd streek, een beweging, die ze van hem kende, als hij oververmoeid was.

„O, wat moet ik doen,” dacht ze, „hij is zoo moe en ik wil zoo graag nog even met hem praten.”

Maar Lodewijk liet er haar geen tijd voor en