In het gareel

188

„O, die lieveling van jou? Goed, hoor! Ze zal ’t wel niet comme il faut vinden, dat ik haar op een hos-avond vraag, terwijl ik nog niet „ontvang” maar dat juffert niet!”

„Mevrouw, zouden we het niet tot een anderen avond uitstellen,” probeerde dokter Bremer den toestand te redden. „Ik geloof, dat Mary ook niet kan komen, ze heeft club-avond.”

„Koek en ei!” dacht Corry spottend. „Hij noemt ’r Mary!” en hardop zei ze:

„O, maar da’s geen bezwaar. Mary is toch niet erg dol op dansen.”

„Maar ze zou ’t wèl aardig vinden om er bij te zijn als je een gezellig avondje geeft,” zei Lodewijk en z’n stem klonk wat scherp, „’t Lijkt me ook beter, dat je zooiets doet als je je invitaties wat vroeger in zee kunt sturen.”

De toon irriteerde haar. Zoo had hij nog nooit tegen haar gesproken. Ze werd gewoon behandeld als een klein kind, dat terecht gezet wordt. En die vervelende dokter deed ook al zoo afgemeten. Die was natuurlijk wèg van Mary en beklaagde Lodewijk, dat ie met zóó’n vrouw opgescheept zat. O, ze kon wel grienen! Maar nou juist zou ze ze vragen.

En Lodewijk’s woorden negeerend, belde ze de verschillende menschen op.

„Elly en Dol komen niet,” kwam ze even later binnen, „die hebben zeker straf voor hun glippertje van vanmiddag. Maar Els en Henk en Hans For-ster komen. Ze vinden ’t dol! Ik ga even ’n dans-gewaad aantrekken, in die dikke sjobbes kan ik niet rond huppelen. Ik ben zoo terug.”