In het gareel

186

De klopper viel op de deur neer.

„Visite!” zei Corry opgelucht. „Wie zou het zijn?”

Ze holde naar de voordeur.

„Dokter, u? Wat genoegerig! Komt u een beetje hannessen?”

Dokter Bremer, z’n fiets voor het huis zettend, trad binnen.

„Ik kom me eindelijk van m’n belofte kwijten. Schikt ’t meneer en u, of was u van plan uit te gaan?”

„Neen, hoor! We zaten net als twee dooije mus-schen bij elkaar, ’t Is gewoon een uitkomst, dat u is gekomen.”

Dokter Bremer voelde direct de stemming die er was, verwenschte het onzalige moment, dat hem op het idee had gebracht de jongelui te gaan bezoeken.

Lodewijk, een en al hoffelijkheid, zette sigaren neer, plantte hem in een grooten stoel, deed alles om hem op z’n gemak te zetten.

Corry, toch uit d’r evenwicht, deed jongensachtiger dan ooit.

„Geef me een sigaret, Lo! Je vergeet me maar altijd. Ik smacht naar een rookertje.”

Lodewijk schoof haar de sigaretten toe.

Op den rand van een groote clubfauteuil gezeten, dampte ze uit alle macht.

„Dokter Bremer heeft zeker nog geen thee gedronken,” gaf hij haar een wenk.

„O, ja, da’s waar ook. Uit louter gelukzaligheid, dat er tenminste één sterveling komt opdagen, vergat ik te schenken.”