In het gareel

184

„Corry,” zei hij en z’n beheerscht gezicht zag bleek, „gedraag je niet als een bakvisch. Lize heeft lang genoeg gewacht met opscheppen, nu wordt er gegeten.”

„Ik moet me even opknappen,” mompelde ze.

Toen ze beneden kwam had Lize de schalen op tafel gezet en zat Lodewijk reeds aan.

Het maal werd zwijgend gebruikt, alleen als Lize binnen kwam, begon Lodewijk een gesprek.

Hetgeen niet voorkwam, dat Lize bij zichzelf constateerde: „ze hebben mot!”

Toen het maal geëindigd was, Lize de tafel had afgenomen, zei Lodewijk, en z’n stem klonk stroef:

„Kom je even in de serre zitten? Ik heb je iets te vragen.”

Corry, onwillig, slenterde bungelig achter hem aan.

„Wat heb je vanmiddag uitgevoerd, nadat jullie hoeden hebt gekocht? Ik wil het graag weten, Corry.”

„Je mag het weten!” zei ze uitdagend. „We zijn fijn naar een dancing geweest! ’t Was er dol. ’n Engel van ’n strijkje en ’n hoop menschen. Zalig!”

„Naar een dancing! En... en heb je daar gedanst?”

„Natuurlijk! Je gaat toch niet naar een dancing om toe te kijken. Wat zou dat dan?”

„Corry, je schijnt niet het minste begrip te hebben van wat een getrouwde vrouw wel of niet mag. En als je ’t dan niet weet, dan...”

„Hou op, frik! Sergeant-majoor!” riep ze nijdig. Zoo heb je Mary ook gedresseerd, hè? Daarom is