In het gareel

181

onverwachte uitstapte begon te verminderen.

Hoe had ze ook zoo stom kunnen zijn om toe te geven. Dergelijke dingen doe je niet. Zij waren nu eenmaal niet zoo hyper-modern. En Corry, als getrouwd vrouwtje, moest zooiets toch ook niet doen. Wat zou Lodewijk er wel van zeggen? O, ze wou, dat ze weer thuis was.

Ze keek op haar horloge-armband. Al half zes! Afschuwelijk! Ze kwamen veel te laat thuis!

Toen Cor en Dol, warm en vol pret aan het tafeltje terug kwamen, ontving Elly hen met de mededeeling, dat ze direct moesten opstappen, want dat ze anders alleen ging.

„Is ’t al half zes?” vroeg Corry één en al verbazing. „Weet je wat, ik bel Lo even op, dan kunnen we met hem in den wagen terug. Dat ik daar niet eerder aan dacht!”

Maar op kantoor vertelden ze haar, dat de patroon al vroeg was terug gegaan.

„O, hemeltje!” schrok ze. „Wat een baldadige toevalligheid!”

„Dat heb je er nu van,” zei stroef Elly.

„Als de fiedelewip naar huis, kinderen!” zei Corry en ze was plotseling één en al activiteit. „Ik zal den wind wel van voren krijgen!”

„Dat komt je dan ook echt toe,” lachte Dolly. „En denk er om, jij hebt ons verleid! We voeren het gewoon als excuus aan thuis.”

„Toe maar, ze zullen me wel uitkrijten! Glad maling aan, hoor!”

Maar Corry was van binnen niet zoo rustig als het uiterlijk liet aanzien.

Kassian Lo! Waarom zou hij vroeg terug zijn