In het gareel

180

hier je reinste zaligheid,” lichtte ze toe.

„’n Razend gezellige sfeer,” vond Dolly.

De violist van het strijkje kwam naar hun tafeltje, bleef er voor staan en kweelde een sentimenteel wijsje, waarbij hij smachtend naar Corry keek.

De zusjes de Geer schoven onrustig op hun stoel heen en weer, keken tersluiks of de men-schen rondom hen dit vervelende doen van den violist niet dwaas vonden.

Maar niemand lette er op, alles zoemde door elkaar, at en dronk.

Corry, zoo rustig of er geen violist kwijnend voor haar stond, genoot van de thee en verschalkte de verschillende zoete zaligheden, die in verscheidenheid uitnoodigend voor haar stonden.

„Merci,” zei ze, toen de vioolsolo ten einde was en ze keek achteloos langs de violist heen.

„O, Corry, wat eng was dat, die man die daar maar bleef spelen. Ik wist niet, waar ik naar toe moest kijken,” zei Dolly.

Drie heeren, aan een tafeltje naast ze, hadden al eens naar hen gekeken, samen wat gesmoezeld en toen de eerste maten van een Valse Boston weerklonken, stonden ze op en bogen voor het drietal.

„Gos nee!” zei onthutst Elly.

„Toe nou,” fluisterde Corry, „wat hindert dat nou. Ze doen ’t allemaal in stad. Wees nou niet zoo’n hei-kneuter!”

Maar Elly bedankte en bleef alleen achter, toen Cor en Dolly lachend en pratend hun danseurs volgden.

Ze voelde zich onbehagelijk en de pret over het