In het gareel

175

Zeg ’t me nu toch eens?”

„Wat je moet, doen,” zei hij langzaam en z’n hand streek liefkoozend over haar korten jongens-bol.

„Je moet je er aan gaan wennen, Corretje, je tijd, te verdeelen tusschen de huishouding en je werk en ’t eerste niet als zooiets vreeselijks te beschouwen. Niemand vergt van je, dat je je er heelemaal aan wijdt, maar je zou me toch wel héél blij maken, als je alles zelf regelde en het niet geheel aan Lize overliet.”

„Ik zal m’n best, doen,” zei een berouwvol stemmetje. „Zóó voel ik me toch ook niet voldaan.”

De eerstvolgende dagen vermeed Corry haar atelier. Ze vulde nauwgezet de, boekjes van de leveranciers in, bepaalde het menu, dekte de tafel, voerde de eenden en schreef iederen avond getrouw haar huishoudboek bij.

Maar, ze kon haar dag met die bezigheden niet vullen en ’s morgens om elf uur lag ze al met een mooi boek op de hei, voelde na de koffie alweer, behoefte om te gaan rusten en zocht den divan op, waar ze zich met een stapel tijdschriften begroef.

„Dat houd ik niet lang zoo uit,” peinsde ze. „Ik ben langzaam aan het dood gaan.”

Ze kreeg meelij met zichzelf. Zin om maatje of Mary te gaan bezoeken had ze ook niet. En ’t ellendige was, vond ze, dat die ook niet bij haar kwamen.

Mary zat natuurlijk eeuwig bij maatje! Die twee konden ’t zoo aandoénlijk goed met elkaar vinden. En die saaipiet van ’n Bremer kwam ook al