In het gareel

170

Ze vond het niet noodig zich van de jas te ontdoen, toen ze thee voor hem schonk en terwijl ze zich in een club-sessel liet neerploffen vroeg ze:

„Speelt u m’n meligheid weg, dan krijgt u straks nog een kopje.”

„Waarom is u zoo down? Gelukkig getrouwd, een sprookjeshuis..

„Ik heb vandaag, na vele weken weer eens gewerkt,” zei Corry langzaam, „’t Was snert! Ik ben woest!”

„O, is het dat! Nu, dat zal wel weer in orde komen en buitendien... u heeft nu andere plichten.”

„Dokter! vlieg op! u is hopeloos ouderwetsch. En wat een zedepreekerstoon! O, wat valt die man me tegen!” zuchtte ze.

Hij lachte eens, zette zich dan aan den vleugel, kon den lust niet weerstaan, het mooie instrument even te bespelen.

Hij moduleerde droomverloren en Corry, als een katje in mekaar gekronkeld in den grooten stoel, zat stil te genieten.

De klopper op de huisdeur liet drie onbarmhartig harde slagen hooren.

„Goeie hemel! is dat schrikken! O, dat ellendige ding!” tierde Corry en bleek van schrik holde ze naar de huisdeur.

Mary, de armen vol dahlia’s, stond op den drempel.

Het blije gezicht waarmee ze binnen was gekomen betrok wat, toen ze in de andere kamer dokter Bremer zag, die juist den vleugel sloot.

’t Was ook een vreemde situatie, Corry in een werkjas, die er hier en daar uitzag als een land