In het gareel

168

van de vele tuinhuizen, die Lodewijk als atelier voor haar had laten inrichten, sleepte er alles uit wat ze noodig had om een doek op te zetten en plantte zich toen onder de linnen parasol op een plekje in den tuin, waar ze het gezicht had op de schuur met het rieten dak, die tusschen het groen lag.

Ze werkte aan één stuk door, en Lize luidde steeds harder de bel, die tusschen een houten stan-aard bij het huis stond, om haar voor de lunch te roepen.

„Ja, ik kom!” riep ze eindelijk.

Ze moest lachen, toen ze de gedekte koffietafel zag.

„Niks gezellig, zoo in m’n eentje!” dacht ze en ze nam twee broodjes en een glas melk mee naar den tuin, at alles snel op en begon weer lustig met schilderen.

Het was half vier, toen ze moe begon te worden, trek in een kopje thee kreeg en haar werk ging opbergen.

„’t Is niet fraai!” zei ze ontevreden op zichzelf, „’t Lijkt naar niets! Morgen maar weer beginnen.”

In de gezellige boerenkamer stond de thee al klaar.

Wat lusteloos schonk ze een kopje in, dronk met langzame teugjes.

Ze keek de kamer eens rond.

„Bar gezellig,” dacht ze, terwijl haar blik ging langs de schouw met den koperen ketel, die aan een ketting hing, de groote stoelen die ervoor stonden, de haverkist onder ’t raam met al het tin er op, het antieke dressoir, de ronde tafel waar