In het gareel

166

telingen” die ze boven had uitgestaan.

„Wat ben je een geweldige plug!” zei ze, toen ze haar eleganten bruigom, in zwart jaquet en met hoogen hoed bekeek.

Maar toen ze naar haar vader ging en zijn ontroering zag, de schorre stem hoorde fluisteren:

„Wat lijk je op je, lieve, onvergetelijke moeder,” toen was al haar overmoed weg, de blague, waarmee ze dien morgen „gewoon” had willen zijn, liet haar in den steek en het wit omhuifde kopje even tegen zijn schouder leggend, gaf ze toe aan een ontroering, die ze in zichzelf niet vermoed had.

Als in een film volgden de gebeurtenissen elkaar nu op, het gaan naar het raadhuis, waar de burgemeester hen zelf trouwde en de overleden ouders van den bruigom, waarmede hij zeer bevriend was geweest, in gevoelvolle woorden herdacht, waar alle vrienden en kennissen van de Martensen waren, de dominé, die hun in den echt verbond, ook al tot de oude bekenden behoorende, in zijn toespraak tot het bruidspaar alle aanwezigen ontroerde, het déjeuner dinatoire en toen het ver-kleeden voor de huwelijksreis.

Toen ze in de auto, die hen naar het station zou brengen stapten, werden ze door de achter-blijvenden kwistig met rijst bestrooid en Corry verborg zich achter haar man’s rug, want de rijstkorrels vlogen door het open portierraampje in haar gezicht.

„Dag! dag! dag!”

Voort ging het, een nieuw leven tegemoet.