In het gareel

158

„Ik begin te gelooven, dat juffrouw Martens een weldoende engel is, dokter heeft me daar zoo ’t noodige van verteld.”

Mary bloosde licht. Ze kon het niet goed hebben, dat er over haar gesproken werd.

„Dokkie is een babbelaar, u moet hem niet teveel gelooven. Maar weet u wat hij mij van u vertelde? Dat u zoo bijzonder mooi piano speelt en hij heeft genoten van uw< spel. Toe, laat u ons iets van u hooren. Hier wordt zoo weinig muziek gemaakt en we houden er zoo dolveel van.”

Ze heeft de aandacht van zichzelf afgeleid, dacht de jonge dokter.

Mary wekte z’n belangstelling op, want dit soort meisje was hem vreemd.

De meisjes die hij kende waren zoo héél anders, veel vrijmoediger, maar soms hinderlijk door al te moderne opvattingen.

„Ik wil graag voor u spelen. Zegt u maar waar u van houdt.”

„Maar ik weet niet, of wij wel muziek hebben, tenminste niet die u speelt, want dokkie sprak van Rachmaninoff en Moussorgski, die bezitten wij niet.”

Hij lachte.

„O, dat is geen bezwaar, ik speel de meeste dingen uit m’n bol. En wat zal het nu zijn?”

„Och, speelt u wat u zelf het liefste wil.”

Hij was van plan, toen hij naar de andere kamer ging, om „Une nuit sur le mont Chauve” van Moussorgski te spelen, een van zijn lievelingsstukken, maar hij bedacht zich en speelde een Polonaise van Chopin.