In het gareel

153

„Geen greintje hartelijkheid,” dacht Mary. „’t Is toch een draak!”

Ze ging naar den tuin, plukte er zoetgeurende rozen.

Op haar teenen sloop ze de slaapkamer in, schikte de bloemen in een vaas, zette ze zóó, dat hij ze zien kon als hij wakker werd.

Juist was ze hiermee klaar, toen ze de auto van dokter Laan voor het huis zag stil houden.

Op een holletje liep ze naar beneden, hem tegemoet!

„Dokkie is niets goed,” zei ze, „ik blijf hier wachten, toe, komt u me nog even zeggen hoe u hem vindt. En als er verpleging moet zijn, ik kan zeker eenige uren per dag bij hem komen.”

Dokter Laan ging naar boven en Mary bleef beneden in angstig afwachten.

Na een kwartier hoorde ze hem de trap afkomen en haastig ging ze hem tegemoet.

„’t Is gelukkig niet zóó erg,” zei hij geruststellend. „Hij wist het me zelf natuurlijk al te zeggen. Hij had een kleine waarschuwing van het hart en hij zal voortaan wat geregelder moeten leven, ook wat meer verzorging moeten hebben. We houden hem voorloopig in bed, trouwens hij heeft er ook zin in. En dan moet er maar een collega komen, die z’n praktijk waarneemt. Ik vrees, dat hij wel een blijvend opvolger zal moeten hebben.”

„Is er geen direct gevaar?”

„In ’t minst niet. Als hij z’n leven er naar inricht, kan hij nog een heel tijdje mee. Maar je dokkie moet eens goed onder handen genomen