In het gareel

152

„Voor mijn part! As u ’m maar niet wakker maakt, als ie slaapt.”

Mary klopte zacht aan de slaapkamerdeur.

„Binnen!” riep een matte stem.

Mary schrok van dokkie’s veranderd uitzien. Zoo flauw stonden de anders zoo levendige oogen en z’n gelaat was met een vale tint overtrokken.

„Heerlijk, dat je daar bent, mekind, ik heb behoefte aan een praatje.”

„Wat scheelt er aan, dokkie?” vroeg ze zacht, terwijl ze op het bed ging zitten.

„’t Begin van het einde, liefje. Daar hoef je niet zoo van te schrikken. Ik heb m’n tijd gehad ... net als de suikerpeertjes.”

„U mag volstrekt niet zooveel praten,” zei Mary, die zag dat het spreken hem moeilijk viel.

„Ik kan nog lang genoeg zwijgen,” zei hij met de koppigheid van een verwend kind.

Mary keek de kamer eens rond. ’t Was er helder en opgeruimd, maar hoogst ongezellig.

„Ik ga even wat bloemen plukken, u moet uw lievelingen toch bij u hebben.”

Hij knikte haar toe, sloot vermoeid de oogen.

Mary ging naar beneden, regelrecht naar Ant toe.

„Dokkie is heelemaal niet goed, Ant,” zei ze bedroefd.

„Tja, hij is niet jong meer, en hij heeft veel te ongeregeld geleefd. Halve nachten is hij op gebleven, om in al die plantenboeken te neuzen en altijd maar sjouwen in den tuin en spitten en wieden. Hij is geen achttien meer! En eens motten we allemaal.”