In het gareel

151

Deze gaf haar een bemoedigend drukje en zijn oogen keken haar zóó hoopvol aan, dat alle angst haar alweer overdreven voor kwam.

„Vadertje,” zei ze en haar jonge stem klonk opwekkend. „Holland zal je weer heelemaal opkikkeren. Wacht maar, als ik getrouwd ben, dan plant ik je in onze zonnige serre en dan wordt je weer heelemaal de oude.”

„Dat moet ik juist niet worden,” zei hij en z’n lachje bij die woorden had een weemoedig tintje.

„We zullen onzen kostelijken dokmans eens bij u laten komen,” besliste Corry, „die zal u beter maken, daar ben ik zeker van. Ik geef ’m straks even ’n belletje, dan komt ie vanmiddag nog, tenminste, als z’n planten ’m niet méér noodig hebben.”

Toen na de lunch, meneer en mevrouw zich naar hun kamer hadden begeven om wat te rusten, belde Corry dokkie op.

Ant kwam aan de telefoon en vertelde, dat dokter den vorigen avond niet goed was geworden en te bed lag.

„Ik ga direct even naar hem toe,” zei Mary, toen ze het hoorde. „Die goeierd ligt daar natuurlijk zonder de minste verpleging.”

Toen Mary aanbelde, deed norsch en zuur Ant haar open.

„Is dokkie erg ziek?” vroeg Mary.

„Hoe weet ik dat nou! Dokter Laan is er nog niet geweest. Ik heb ’m vanmorgen pas mogen opbellen van dokter.”

„Ik mag wel even naar boven, hè, Ant?” vroeg Mary vriendelijk.