In het gareel

150

uw verlof duurt. Het zal zoo stil worden, als Cor en Lo weg zijn.”

„Merel, wat ben je toch een schat!” Corry, achter maatje om, moest Mary even een zoen geven.

„Ik geloof, dat al wat Corry ons schreef, nog niet haalt bij de werkelijkheid,” zei maatje.

Mary, verlegen onder al dien lof, was blij, dat „de Brem” in zicht kwam en toen de auto stil hield, liep ze vlug naar binnen, gaf den tuinknecht bevel de bagage naar de logeerkamer te brengen.

Toen ze terug kwam in de huiskamer vond ze Lodewijk, die een snikkende Corry in z’n armen hield.

Mary wilde bescheiden de deur weer dicht trekken toen Lodewijk haar terug riep.

„Correkind is wat over stuur, door het slechte uitzien van haar vader,” zei hij.

„Hij heeft vast een kwaal,” snikte Corry.

„Laat hem maar eerst hier eens tot rust komen. Je zult eens zien, hoeveel goed hem dat doet,” zei hoopvol Mary.

„Denk je heusch?”

„Vast en zeker. We zullen je vadertje zóó op-kweeken, dat hij er weer frisch en gezond uitziet, als hij naar Indië terug gaat.”

Maar aan tafel hoorden ze, dat hij niet meer terug zou gaan en de doktoren in Indië hem hadden aangeraden, hoe eerder hoe liever te repatriëeren.

Het was, of zich een kille hand op Corry’s hart lei. Zou haar arme vadertje naar Holland zijn gekomen, omdat hij liever in het vaderland wou... ze durfde niet verder door te denken, en stil zocht haar handje Lodewijk’s hand.