In het gareel

149

in de zijne.

„Wat ziet hij er moe en oud uit,” dacht ze en het maakte haar stiller dan gewoonlijk. „Maatje ziet er uit om te stelen. Wat een verschil met vader. Kassian!”

Ze betrapte zich er ineens op, dat ze Indisch dacht. De boot-sfeer had haar te pakken.

Er was geen oogenblik van gedwongenheid tus-schen haar ouders en de twee anderen. Van weerskanten hadden ze het gevoel, of ze elkaar al lange jaren kenden.

„Dat komt door mijn beschrijvingen,” zei Corry. „Maatje, daar ben jij nog niks bij!”

„Mevrouw, weet u, dat er hoopen kennisjes van me naar hunkeren om kennis met u te maken,” zei Mary.

„Zóó heb ik de trom voor je geroerd, engel!” lachte Corry.

„Niets van aan! Ze hebben allemaal uw boeken gelezen en ik heb uw naam verklapt.”

„Schandelijk!” zei Maatje, maar ze vond het eenig.

In Amsterdam, op de Java-kade vonden ze Walter met een groote auto, waarin het heele gezelschap naar „de Brem” gereden werd.

Maatje, de armen vol bloemen, zat tusschen Corry en Mary, die honderd uit tegen haar snapten.

Vóór hen, tevreden en blij, haar man, babbelend met Lodewijk, die vol zorgen voor hem was.

„Kindje,” zei Maatje, zacht Mary’s hand streelend, „is ’t niet te veel voor je, drie gasten?”

„Heelemaal niet en als het u en meneer bij ons bevalt, dan hoop ik, dat u blijft, zoolang als