In het gareel

143

lachte ze. „Wees maar niet bezorgd, deartje, ik zal me altijd hoogst fursoendeluk gedragen. Zelfs je dierbare vriendin Jannie zal niets op me aan te merken hebben.”

Een maand later kwam er een lang telegram van Corry’s vader met de toestemming op al wat Lodewijk hem in z’n uitvoerigen brief gevraagd had en innigste gelukwenschen van hem en Maatje.

Lodewijk straalde!

„Dat wil dus zeggen, volgende week receptie, huis huren, September trouwen!” zei hij blij.

„Och ja,” plaagde Mary hem. „Alles gaat bij jullie in telegram-stijl!”

„Het moet wel, mereltje. Weet je, het Corre-kind is beter hier, dan in Parijs, ’t Geeft me zoo’n onrust als ze daar is. En buitendien, ik hoef toch nergens op te wachten, de zaak gaat prachtig en...”

„Excuseer jij je maar niet, hoor, Lootje! Ik begrijp het best.”

Er brak voor Mary een heel drukke tijd aan, want de Perelaer moest van boven tot onder opgeknapt en Lodewijk, die den geheelen dag weg was, had geen gelegenheid zich ermee te bemoeien.

Dus verdeelde Mary haar tijd tusschen de beide huizen.

lederen avond ging ze er met Lodewijk heen en toen het twee maanden verder was en Corry weer eens even kwam overwippen, stond die verbaasd over al wat daar gewrocht was.

In den tuin waren twee flinke tuinlui bezig, die bloem- en moestuin terdege onder handen namen.

Een brief uit Indië bracht de blijde tijding, dat