In het gareel

144

Vader en Maatje bij het huwelijk tegenwoordig zouden zijn. Vader had toch met verlof zullen gaan.

„Ik word dol van alle vreugde! Maatje hier! Die schat! die engel! Mary, je zult weg van haar zijn. En zij van jou, dat weet ik nu al! O, en wat zullen dokkie en vader met elkaar kunnen ópschieten! Vader is ook zoo’n blommen-maniak! Ich kann ’s nicht fassen nicht glauben!” galmde Corry.

„Zou je niet eens ’n beetje bedaren,” kalmeerde Mary haar. „Waar moet dat heen, als je nu al zóó dol doet?”

„Och, laat me maar uitrazen, lieverd! ’t Is alte-maal zoo fijnsmans en... lach nou niet, ik had me dood gekniesd als Lo me niet gevraagd had. Itte houd zoo vesikkelik veel van hem,” zei ze, op het malle kindertoontje, dat ze vaak aannam, als ze „spon van genoegerigheid” zooals ze het uitdrukte.

„Ik trouw niet in het wit!” was het even later, toen het bruidstoilet ter sprake kwam.

Mary was ontdaan.

„Waarin trouw je dan?”

„In smoking, dottehoofd!”

„Corry, wees toch eens ernstig!”

„Ik trouw in een klassieken tailleur met een charmant Parijsch kiepenolletje op m’n kersepit!” „Weet Lodewijk dat al?”

„Ja ge-engelte! en hij neemt me toch, al zal ik dan geen symphonie in wit, maar een madrigale in beige zijn. En schud nu maar niet je lieve, wijze hoofd, want je zult eens zien, hoe up to date ik er uit zal zien!”