In het gareel

141

haar.

„Nou en of!”

Terwijl Mary en Lodewijk de noodige werkzaamheden — en ’t waren er vele — aan het bespreken waren, was Corry alweer weggeloopen en doolde ze droomverloren door het huis, richtte in gedachte haar atelier in, dacht aan alles, behalve aan de practische zijde.

In een van de groote gangkasten vond ze allerlei costuums, die zeker de modellen van den schilder gedragen hadden.

„Wacht eventjes! daar zullen we pret van beleven!” dacht ze en één, twee, drie had ze het costuum aangetrokken van een edelvrouwe uit den tijd van Maria de Medicis.

Het lange, witte gewaad achter zich aansleepend, kwam ze de trap af, geruischloos de kamer in, waar het drietal in druk gesprek was over het schilderen en opknappen van het huis.

„Ik ben de geest van ...”

„Hè, ik schrik me ’n ongeluk!” zei Mary boos, maar toen moest ze onbedaarlijk lachen, want Corry’s korte bol deed wel heel vreemd aan tegen den gouden kraag, die als een waaier achter haar hoofd stond.

„O, wat bèn je toch een smeerpoets!” zei Mary „Het costuum is zwart van ’t stof.”

„Kom nu toch eens hier, Correkind!” riep Lodewijk. „We moeten toch eens over de indeeling van de kamers spreken.”

„Even van gewaad verwisselen. Ik kom daar, hoor!”

Maar toen ze in haar eigen kleeren stak, was