In het gareel

139

maken.

„Mary! Walter! kijk toch eens! Een schouw met tegels! En een plafond van balken!” Corry’s stem sloeg over van vreugde.

Mary, voorzichtig, stapte over kisten en doozen, keek rond, vond het niet bepaald verkwikkelijk wat ze zag.

„Wat is hier een boel van te maken!” zuchtte Corry in verrukking. „We moeten een echte boerenkamer hebben, Lo!”

„Zoo was ’t bij Everts ook, kind! Je ziet direct wat het zijn moet. Maar ga nu eens mee naar de aangrenzende kamer.”

Toen was zélfs Mary paf! Een heel groot vertrek was het, met een hoog boven-raam en overal ramen met kleine ruitjes van glas in lood. In de kamer een donker gebeitst wenteltrapje, dat voerde naar een soort balustrade, waar van af men het vertrek beneden zag liggen.

„Zooiets origineels heb ik nog nooit gezien,” zei Mary. „’t Is net een kamer uit een Engelsch verhaal.”

„En kijk eens, je komt van deze kamer weer in de serre! Daar ga ik schilderen! Kijk toch eens, dat uitzicht op den tuin! En er is een pergola! Lo, huur het toch direct!”

De anderen schaterden het uit.

„Ze heeft het huis nog maar half gezien!”

„Och, wat kan mij de rest bommen! wat ik tot nu zag, is zóó, dat niets ter wereld me méér zal kunnen bekoren.”

„Wat is het hier een vervallen boel!” zei Mary, toen ze heel het groote huis door waren geweest.