In het gareel

131

vader het goed vindt?”

„Vast en zeker. Ze hebben door mijn brieven zoo’n groot vertrouwen in jouw heilzamen invloed op hun onstuimige spruit, dat ze ’t een oplossing zullen vinden.”

„Mijn invloed op jouV’ lachte Mary. „Hij is goed, hoor!”

„En toch is ’t zoo,” hield Corry vol. „’t Is bij ons, als de eene hand de andere wascht... de rest weet je!”

Aan tafel, dien middag, zei Walter plagend tegen Corry:

„Je galgenmaaltje, meissie!”

„Och, dierage, praat me er niet van! Ik heb stierlijk ’t land, dat ’t gedaan is met die heerlijke dagen.”

„Laat de heele zooi daar bakken en ga hier werken!” ried Walter haar aan.

„Hè, jongen, breng me niet in de verleiding! Ik heb niet veel noodig om ja te zeggen!”

„We willen je toch maar graag hier houden, Correkind. Dat moet je geweldig vleien,” zei Mary.

„Nou, dat lijkt maar zoo! Onze aartsvader doet er het zwijgen aan toe. Die zal, geloof ik, blij zijn als ik ’m piep!”

„Je kunt gedachten lezen,” zei hij kalm, maar z’n neusvleugels trilden verraderlijk.

„Ik moet nog pakken,” bedacht Corry plotseling. „We blijven niet na-tafelen, hoor! En ik ga bijtijds naar m’n mandje, want morgen moet ik er zeker heidensch vroeg uit.”

„Ik wek je om half zeven,” zei Mary, „jullie moet hier om kwart voor achten vandaan.”

9*