In het gareel

129

ZEVENDE HOOFDSTUK.

Corry’s vacantie liep ten einde. Ze had een heerlijken tijd gehad. In Amsterdam hadden ze piekfijn gedineerd en daarna waren ze 1’Aiglon gaan zien.

Corry was heelemaal onder den indruk van Else Mauhs’ weergave van den ongelukkigen Hertog van Reichstadt en onvergetelijk was voor haar het fragile figuurtje in het wit tegen dien donkeren achtergrond.

Vóór ze dien avond in bed lag, had ze er in zwart krijt een schets van gemaakt, die den volgenden dag reeds, tot aller verrassing in de heeren-kamer hing.

„Wat ben je toch knap,” had Mary gezucht.

„Loop rond! Ik gaf er wat om, als ik Mary Martens was.”

„Ik wou, dat je Corry Martens werd,” dacht Mary.

„Zeg mereltje,” vroeg Corry op den laatsten middag van haar verblijf, toen Mary en zij knusjes bij elkaar in de huiskamer bij den haard zaten.

„Vertel me toch eens, waarom Jannie Forster hier heelemaal niet is geweest, ’t Is toch een van je beste vriendinnen.”

„Ik weet ’t eigenlijk niet,” zei Mary ontwijkend.

„Ik geloof, dat ze op een formidabele manier de smoor aan mij heeft. Zeg es eerlijk, is ’t jou ook niet opgevallen, dat ze weinig frischjes tegen me was?”

In het Gareel.    9