In het gareel

126

pousje, „zijn jullie van plan den geheelen avond te blijven tafelen?”

„En we gaan nog niet naar huis, nog lang niet!” galmde dokkie.

„Dat hoeft ook niet,” lachte Mary. „Maar ik stel jullie voor je om den Kerstboom te scharen.”

„Merel,” fluisterde Els haar bij het naar binnen gaan in, „kom je me van de week helpen met me dinertje? Ik sta paf hoe bij jou alles op rolletjes loopt.”

„Vast, hoor! Ik zal je er fijn doorheen helpen en we zeggen er niemand iets van.”

„Je bent een engel,” zei Els dankbaar.

Toen allen om den Kerstboom zaten, wachtte hen nog een verrassing, want Mary had voor ieder een aardig cadeautje er onder gelegd.

Dokkie stond overgelukkig met een nieuwe cactus die hij met de teederheid waar een moeder haar baby mee vasthoudt, naar een veilig plaatsje bracht.

„Waar is Corry?” vroeg Mary, die het pakje, dat ze voor haar bestemd had nog onder den boom zag liggen.

„Present!” riep Corry, die juist de kamer weer binnen kwam, onder haar arm een tamelijk groot pak dragend.

„Hier, schattebouten! voor jullie drietjes! ’t is een oude belofte!”

Ze gaf het pak aan Mary. Allen drongen er omheen om te zien, wat er uit kwam.

Mary maakte voorzichtig de touwen en papieren los en...

„O!” zei ze verrast.