In het gareel

123

hij vast:

„Zij is jaloersch en hij is verkikkerd op het aardige schilderesje. Geef ’m ongelijk!”

„’n Leuk kind, dat van den Berghie, hè?” vroeg hij Jannie, met z’n onschuldigste gezicht.

Z’n aardige, grijze oogen keken ondeugend door den grooten Harold Lloyd-bril.

„Vreeselijk bourgeois type,” zei vinnig Jannie.

„Hoe kun je het zeggen!” verwonderde hij zich. „Ze is origineel, ’n natuur kind maar overigens ’n echte lady.”

„Belachelijk! Ze is juist zoo would-be Bohème!”

„Jannie, kind, wat bezielt je?” vroeg Henk, die een schoolvriendje van Jannie was en zich vóór hij Els leerde kennen, eenige malen verbeeld had, dat hij verliefd op haar was.

„Jullie bent allemaal zoo dwaas ingenomen met haar, dat je niet kunt velen, dat iemand een andere meening is toegedaan,” zei ze afgemeten.

„Nou, laten we dan maar zeggen, verschil van smaak.”

„Henkie!” z’n vrouwtje trok hem aan z’n oor. „De franjes van m’n shawl zitten in m’n armband verward, help me eens even.”

Hij vond het een welkome aanleiding om het gesprek met Jannie te staken en al peuterende om de lange, zwart-zijden franje los te krijgen, peinsde hij erover, hoe het toch mogelijk was, dat een van de liefste meisjes, die hij gekend had, zóó kon veranderen. Hij vond haar snibbig, bekrompen, enfin, een van die vol veroordeelen zittende meisjes, die hij niet goed zetten kon.

„Hier, nest!” hij gaf z’n blonde, pittige wijfie