In het gareel

121

Het jonge echtpaar, dat op hun huwelijksreis Parijs had aangedaan, taterde over de tafel heen met haar over al wat het gezien had in de heerlijke lichtstad.

Aan haar anderen kant eischte Hans haar op om een philippine met haar te deelen.

Maar ze verkoos dit met dokkie te doen, gris-de Hans de amandelen af en tjoepte er een naar dokkie, die met haar afsprak om de philippine vast te stellen op haar eigen trouwdag.

„En als ik nou in Amerika zit?”

„Dan kom ik je daar opzoeken,” beloofde hij.

Walter, die tusschen de tweelingen zat, was één en al jool en riep maar steeds, dat z’n hart balanceerde tusschen „ces deux.”

„Dokkie!” galmde hij, „laten we even een Gaudea-musje ten beste geven.”

Dokkie was er direct voor te vinden, en z’n champagne-kelk opgeheven, zette hij met nog heldere stem het „Gaudeamus igitur” in.

Het werd door allen staande meegezongen en wie de woorden niet kende, brulde toch maar mee.

„Ik voel me, of ik nog in m’n groentijd ben,” zei dokkie tegen Mary. „Kind, zulke dinertjes moet je meer geven, dat kikkert m’n oude body op!”

„U mag niet zooveel drinken,” zei bezorgd Mary, want ze vond, dat hij er wat verhit uitzag.

„Wil je je mond wel eens houden, kwaje meid! Denk je, dat een oud-student geen paar glaasjes wijn kan verdragen?”

Lodewijk, die aan z’n anderen kant Jannie had, voelde opeens vol verwijt, dat hij haar door Corry’s