In het gareel

118

mee gevraagd.

Hij plantte zich direct naast Corry, begon een levendig gesprek met haar over „la ville lumière” waar hij wonderlijk goed bekend was.

„Zeg opschepper,” mengde Walter zich in hun gesprek, „maak jij je weer direct meester van onze logée? ’t Zal niet gaan, jö! Corry, houd ’m in de gaten, ’t is een vervaarlijke don Juan.”

„Ebsoluut niet,” pruilde Hans, die een geaffecteerde stem had. „Juffrouw van den Bergh, geloof hem toch niet. Ik ben de onschuld zelf! ’n pes-geboren kind kan niet onschuldiger zijn!”

„Corry, kind luister naar m’n raad,” plaagde Walter, „morgen vraagt ie je in z’n „waegen,” overmorgen zeilt ie met je op „de plessen” en den derden dag is ie je glad vergeten en flirt ie alweer met een ander!”

„Ik kom tenminste goed beslagen op het ijs,” lachte Corry.

„Houdt u van chèrlestonnen?” vroeg hij.

„O, ik kan er gewoon niet zonder!” zei Corry kwijnend.

„U danst natuurlijk ook alleen de flat-chèrleston?” „O, natuurlijk! Stel je voor!” Corry keek verontwaardigd.

Hij had niet het flauwste vermoeden, dat ze hem voor den mal hield.

Toen Corry zich tot dokkie wendde, fluisterde Hans Lodewijk in:

„Geweldig vlot type, dat teekenaeresje!” Lodewijk keek hem vernietigend aan, draaide zich van hem af.

De meisjes de Geer, „de tweelingen,” zooals ze