In het gareel

115

één draperie! Wat zijn jullie richards om bij Poiret te kunnen koopen!”

„Verwennerijtje van Lo voor m’n eerste echte diner.”

„Lewis, je bent een ideaal-broer!”

„Kun je nagaan, hoe’n zeldzaam echtgenoot hij zal worden,” zei Walter.

„Ja, dat geloof ik ook wel. Maar hij zou z’n vrouw reuze verwennen.”

„Dat denk je maar,” zei Lodewijk. „Vergeet je dan m’n aartsvader lijkheid? En je weet, de aartsvaders waren de meening toegedaan, dat kastijding voor wie men lief heeft dienstig is.”

„Ik ga me kleeden!” galmde Corry en ze holde weg.

Kort daarop zat het viertal in de heerenkamer, in afwachting van de komende gasten.

Corry in een stijljurk van zacht-lila crêpe geor-gette, op den ruim vallenden volant-rok hier en daar een bosje violetten, een suivez-moi van violetkleurig lint om het ranke halsje, zag er uit om te stelen.

„Daar komt dokkie aan,” zei Mary. „Ik hoor ’t aan z’n manier van bellen.”

Dokter van Voorden had zich voor deze gelegenheid in smoking gestoken, maar Mary zag in één oogwenk, dat z’n smoking-dasje scheef zat en de zijden zakdoek, die uit z’n jaszak wapperde, verre van schoon was.

„Is dat nu de Parijsche vriendin? Aangenaam, juffrouw van den Bergh. Ik heb al wonderen van je gehoord en ik ben blij, dat ik je nou es in levende lijve te zien krijg. Mary, kind was is er,

8*