In het gareel

113

„Vooruit! naar boven!” joeg Mary ze op. „Willen we de deuren rammeien?” stelde Corry voor en ze sloeg een roffel op de deur met beide vuisten.

„Mary, ik ben zoo vrééselijk nieuwsgierig. Toe, laat me even naar binnen gluren, ik zal heusch niets aan de jongens vertellen!”

„Kinderachtig wezen!” lachte Lodewijk haar uit. „Wacht je tijd maar af en ga mee naar boven, want ik smacht naar een kop thee.”

Ze zaten op Lodewijk’s werkkamer om den haard, genoten van de thee en de knapperende koekjes, door Mary zelf gebakken.

„Merel, neem die schaal met koekjes weg!” gebood Corry, „ik eet me er een ongeluk aan. Ze zijn zoo misdadig lekker! Wat ben jij toch een kei, om zoo’n geweldige lekkernij in mekaar te kunnen draaien! Als ik ooit trouw, moet je me ze leeren bakken!”

„O, dus je voelt je niet teveel artiste om huishoudelijke bezigheden te doen?”

Lodewijk vroeg ’t zoo langs z’n neus weg, maar twee van hen voelden hoe er een dieperen grond in school.

Corry was even in gedachten verdiept. Toen zei ze langzaam:

„Ik heb er nog nooit zoo over nagedacht, maar ik geloof, dat ik ’t wel knus zou vinden af en toe iets in het huishouden te doen. Als mijn werk er tenminste niet onder zou lijden.”

„Zou je dan dóór blijven schilderen als je getrouwd bent?” vroeg Mary één en al verbazing. Corry schoot in een lach.

In het Gareel.    8